Recensións

A vida é unha cinta de mesturas

Sinto unha curiosa admiración pol@s xornalistas musicais. Non ao xeito da protagonista de Cómo se hace una chica (Caitlin Moran, Anagrama, 2015), que aspira a converterse nunha soamente para escapar do buraco negro que é o seu Wolverhampton natal. A dicir verdade, nunca fantasiei con escribir sobre grupos atormentados que só o 0,33% da poboación mundial ten escoitado nin me interesaron o suficiente os universos do indie e o underground como para facer deles o meu medio natural, mais fascíname a paixón que profesionais coma Rob Sheffield, da Rolling Stone orixinal (a dos EEUU, nada de franquías), transmiten a través das súas crónicas.

De aí que caese na rede de Blackie Books e o seu popularísimo Vives en las cintas que me grabaste (2018) (un día botarei fóra toda a frustración que me xeran as traducións de títulos de libros en plan artigo click bait, amig@s da mencionada editorial).

Pertenzo á xeración que viviu aínda a música en casete antes de darlle as costas polos CD piratas. Eu gañei cintas de Mónica Naranjo e Alejandro Sanz gravadas pola mestra de Inglés da escola como premio ao meu rendemento na súa materia. E pasei tantas horas co cu pegado á cadeira diante da radiocasete, parando e volvendo prender a gravadora os domingos á tardiña cando nos 40 Principales emitían algún especial que por pouco non quedo momificada.

Rebobinar, darlle para adiante, virala, poñer a cara A, logo a cara B: esa era a liturxia da música na miña infancia e adolescencia. O día en que nos mercaron a miña irmá e mais a min a nosa primeira cinta auténtica, co seu libriño de letras e todo a historia, sentinme tan moderna que por pouco choro.

Cuberta de 'Vives en las cintas que me grabaste'

Rob Sheffield devolveume en parte esa alegría que desprendía a música analóxica caseira, tan rudimentaria como aleatoria, así como a particular linguaxe e as mensaxes entre liñas que se agochaban nas mesturas que regalabamos / nos regalaban.

 

Nin que dicir ten que na miña vida oíra da maioría de cantantes e bandas que el menciona nesta especie de auto-biografía-barra-tributo-á-súa-primeira-esposa. Fóra de REM (en serio Michael Stipe era un bombón para as mozas sureñas? Glups!), Nirvana, Queen, Whitney Houston e Mecano (“En tu fiesta me colé”), as listas de reprodución que encabezan os capítulos soáronme a chino. Tampouco espertaron a miña curiosidade dabondo para buscalas en Spotify. Á fin e ao cabo, non tería sido iso unha pequena (grande) traizón ao propio espírito do libro?

Ás veces un chisco abafante na súa faceta musicómana, Rob Sheffield constrúe un relato no que as referencias e os comentarios entendidos superan a dimensión emocional da historia. Aínda con iso, hai frases dignas de seren subliñadas. Valla como exemplo a seguinte:

Fue una época estupenda, y entonces se terminó, porque eso es lo que hacen las épocas.

Whitney Houston, “I’m Every Woman”. Whitney era tan guay. ¿Qué diablos le pasó?

E é que a vida é coma unha cinta de mesturas, só que alguén esqueceu escribirlle por fóra a playlist para guiarnos a través dela.

 

Sheffield, Bob. Vives en las cintas que me grabaste: Una historia musical de amor y pérdida. Blackie Books. Barcelona, 2018. 232 páxinas.

Advertisements
Estándar

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s